Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Καταγγελία Ματίνας Παπαχριστούδη


Αθήνα, 5 Νοεμβρίου 2009

Προς τα μέλη του Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ

Προς τα μέλη του ΔΣ της ΠΟΕΣΥ

Κοινοποίηση: Μέλη Μικτού Συμβουλίου


Αγαπητοί συνάδελφοι,

Όπως σας είναι ήδη γνωστό στις 9 Νοεμβρίου προγραμματίζεται η επανέκδοση του νέου «Ελεύθερου Τύπου» υπό τη νέα ιδιοκτησία των κυρίων Αλέξη Σκαναβή και Δημήτρη Μπενέκου.
Η επανέκδοση της εφημερίδας ήταν ο βασικός στόχος των αγωνιστικών κινητοποιήσεων όλων των εργαζομένων της εφημερίδας μετά τις 22 Ιουνίου 2009, ημέρα αιφνιδιαστικού λουκέτου-του «θανάτου» της εργασίας μας- το οποίο έβαλε η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ένας αγώνας που δόθηκε μαχητικά, χωρίς τη στήριξη του συνδικαλιστικού σωματείου μας το οποίο παρέμεινε αδιάφορο και αδρανές στο μεγαλύτερο λουκέτο στα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια που οδήγησε 540 εργαζόμενους στην ανεργία .
Ακόμη και για τα ...αυτονόητα, τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ έπρεπε να πιεστούν από τους απολυμένους που αποφάσιζαν για τις δράσεις τους στις γενικές συνελεύσεις. Εξαίρεση στην αδιάφορη στάση του ΔΣ ήταν οι συνάδελφοι από τις παρατάξεις της «Πρωτοβουλίας για την ανατροπή», της «Συσπείρωσης», και της «Μαχόμενης δημοσιογραφίας» που στάθηκαν δίπλα μας στον αγώνα και βρίσκονταν συχνά στις εγκαταστάσεις της εφημερίδας στο Μαρούσι.
Ο νέος ιδιοκτήτης του Ελεύθερου Τύπου Δ. Μπενέκος, μετά την αγορά του τίτλου δεσμεύθηκε στα μέλη του ΔΣ ότι θα επαναπροσλάβει «τουλάχιστον 50» από τους απολυμένους δημοσιογράφους, «με έμφαση στο τουλάχιστον», όπως χαρακτηριστικά είπε και με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια.

Λίγες μέρες πριν την επανέκδοση του Ελεύθερου Τύπου είμαι αναγκασμένη να καταγγείλω τον μεθοδευμένο αποκλεισμό μου ως συνδικαλιστική εκπρόσωπος των δημοσιογράφων, με ενέργειες που δυστυχώς δείχνουν το πως θέλει να διαχειριστεί τον ιστορικό τίτλο που απέκτησε η ιδιοκτησία των κυρίων Αλέξη Σκαναβή και Δημήτρη Μπενέκου. Με την ενέργεια της η νέα ιδιοκτησία στέλνει ένα σαφές μήνυμα σε όλους όσους πάλεψαν ενάντια στο λουκέτο του «Ελεύθερου Τύπου» και απαίτησαν μαχητικά και δυναμικά την επανέκδοση του με αναγκαία προϋπόθεση την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων.
Δυστυχώς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ όχι μόνο δεν απαίτησε την επαναπρόσληψη τους ως όφειλε αλλά δεν εναντιώθηκε στη συνδικαλιστική δίωξη της εκπροσώπου της εφημερίδας. Ορισμένα μάλιστα μέλη του ΔΣ, ανεξαρτήτως παρατάξεων, δυσκολεύονται να κατανοήσουν το αυτονόητο, πως δεν πρόκειται απλά για την επαναπρόσληψη ενός απολυμένου συντάκτη αλλά για τον αποκλεισμό ενός εκπροσώπου του σωματείου το οποίο υποτίθεται πως υπηρετούν.
Όταν το θέμα της συνδικαλιστικής δίωξης μου μπήκε στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ ο προεδρεύων, επικεφαλής της παράταξης «Δημοσιογράφοι για τη δημοσιογραφία» Πάνος Σόμπολος αρχικά δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ήταν υποχρεωμένος ο Ε.Τ να προσλάβει τη συνδικαλιστική εκπρόσωπο. Και όταν ελήφθη απόφαση για παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ, ο ίδιος επικαλέστηκε ότι δεν υπάρχει προεδρείο για να συζητηθεί το ζήτημα των άμεσων ενεργειών και να καταδικαστεί η δίωξη. Στο μεταξύ στο νέο Ελεύθερο Τύπο είχαν ήδη προσληφθεί δυο μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, που ανήκουν στην παράταξη του Πάνου Σόμπολου. Η εικόνα που δίνεται δημόσια θα κριθεί από τον δημοσιογραφικό κλάδο.

Ως συντάκτης του ρεπορτάζ ΜΜΕ από το 1990 νιώθω βαθιά προσβεβλημένη από τη συμπεριφορά της ιδιοκτησίας και «συναδέλφων» μου στη διεύθυνση του Ελεύθερου Τύπου. Ποσώς με ενδιέφερε ως επαγγελματίας εάν θα εργαζόμουν στη νέα έκδοση της εφημερίδας. Αυτό που θεωρώ απαράδεκτο είναι να μην δέχεται το συνδικαλιστικό μας σωματείο να υποστηρίξει τη θέση του. Γιατί είναι ευθύνη της ΕΣΗΕΑ και των παρατάξεων που μετέχουν σε αυτό- και η μη εκλογή προεδρείου δεν μπορεί να αποτελεί πρόσχημα και δικαιολογία- να ελέγξουν άμεσα την ιδιοκτησία και τη δημοσιογραφική διεύθυνση για την τήρηση των δεσμεύσεων τους, να παρακολουθήσουν συνδικαλιστικά το εργασιακό καθεστώς , να παρέμβουν σε φαινόμενα παραβίασης της συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Για λόγους ιστορικούς και αφού τα μέλη του ΔΣ του σωματείου μου δεν θεώρησαν απαραίτητο να μάθουν από την ίδια την εκπρόσωπο τους τα όσα είχαν συμβεί, παραθέτω τα γεγονότα που προηγήθηκαν του αποκλεισμού μου. Συναντήθηκα με το νέο διευθυντή της εφημερίδας κ. Γιάννη Μιχελάκη στο τέλος Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά την πρόσληψη του για να του παραδώσω τον κατάλογο 190 απολυμένων συντακτών του «Ελεύθερου Τύπου», ζητώντας να τηρηθεί η δέσμευση της ιδιοκτησίας για επαναπρόσληψη του κύριου όγκου της εφημερίδας. Με διαβεβαίωσε πως αυτός ήταν ο στόχος και πως ο ίδιος θα συναντηθεί προσωπικά με όσους η εφημερίδα θέλει να προσλάβει. Μου απηύθυνε θερμή προσωπική πρόσκληση να πάω στην εφημερίδα, μου είπε ότι «με γνωρίζουν, με θέλουν, είναι τιμή τους να τους εκπροσωπώ» , κ.λ.π. Τη διαβεβαίωση αυτή έλαβαν και όλοι οι άλλοι προσληφθέντες δημοσιογράφοι του «Ελεύθερου Τύπου», γεγονός που γνώριζαν και αρκετά από τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Στις 7 Οκτωβρίου επισκέφθηκα εκ νέου τον κ. Μιχελάκη στο νέο κτίριο στο Χαλάνδρι στην οποία του είπα ότι αποδέχομαι την πρόταση του να ενταχθώ στο δυναμικό της εφημερίδας, αφού προηγουμένως είχα απαντήσει αρνητικά σε άλλη πρόταση για δουλειά. Μάταια ωστόσο ανέμενα κάποια ειδοποίηση, αντιθέτως πληροφορήθηκα από το ρεπορτάζ μου(!) ότι στο τηλεοπτικό τμήμα προσελήφθησαν ήδη τρία άτομα, μια μόνο συνάδελφος από τους ανέργους-απολυμένους.
Επίσης πληροφορήθηκα ότι προσλαμβάνονται δημοσιογράφοι σε διάφορα τμήματα που εργάζονται παράλληλα σε ένα, ακόμη και σε δυο, διαφορετικά Μέσα. Τηλεφώνησα στον κ. Μιχελάκη ζητώντας να μάθω τι έχει συμβεί και κόπηκα από τον Ελεύθερο Τύπο παρά την αρχική πρόσκληση πρόσληψης. Προσπάθησε με υπεκφυγές να υποστηρίξει ότι δεν έχει ακόμη αποφασίσει, ότι βλέπει κόσμο, κ.λ.π. Του θύμισα ότι καλύπτω το ρεπορτάζ Επικοινωνίας 20 χρόνια και γνωρίζω ήδη ποιός προσελήφθη. Έτσι παραδέχθηκε ότι «δεν είμαι στους σχεδιασμούς της εφημερίδας» και ότι «είναι δική του ευθύνη» ο αποκλεισμός μου. Το ίδιο ακριβώς διάστημα η διεύθυνση του Ε.Τ απέκλεισε για άγνωστους λόγους αρκετούς από τους «παλιούς» δημοσιογράφους του Ε.Τ. με τους οποίους δεν επεδίωξε να επικοινωνήσει ούτε μια φορά.


Ματίνα Παπαχριστούδη, εκπρόσωπος των απολυμένων συντακτών του Ελεύθερου Τύπου

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η επιστολή της συναδέλφου Ματίνας Παπαχριστούδη μόνο θυμό και λύπη μπορεί να προκαλέσει.

Θυμό, γιατί διαπιστώνει κανείς ότι, όλη η προσπάθεια ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε από την πρώτη στιγμή για το δίκαιο των εργαζομένων - απολυμένων του ΕΤ «ανταμείφθηκε» από την ΕΣΗΕΑ και από τη νέα ιδιοκτησία της εφημερίδας με αυτόν τον τρόπο.

Λύπη, γιατί επίσης διαπιστώνει κανείς ότι, αυτός ο -καλά καμωμένος- αγώνας που ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου, είχε τελικά ως αποτέλεσμα την επαναπρόσληψη μερικών -πολλών ή λίγων, δεν το γνωρίζω, αλλά σίγουρα όχι της πλειονότητας- από τους 190 απολυμένους δημοσιογράφους, με κριτήρια που -τουλάχιστον αυτό επιτρέψτε μου να το γνωρίζω- μόνο «κοινωνικά» ή «οικονομικά» δεν ήταν και με διαδικασίες το λιγότερο αδιαφανείς.

Θεωρώ ότι, από συναδελφική αλληλεγγύη και μόνο, αν μη τι άλλο, όλοι οι πρώην συνάδελφοι της κας. Παπαχριστούδη θα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό της σε όποια κίνηση αποφασίσει να κάνει από δω και πέρα.

Μετά τιμής,
Βασίλης Αναστασόπουλος
e-tipos.com

Ανώνυμος είπε...

Συναδελφοι ιδιαιτερως σοβαρα ισως και τραγικα, για την πορεια του κλαδου μας οσα καταγγελει η Ματινα Παπαχριστουδη στην ανοιχτη επιστολη της. Ιδιαιτερως σοβαρα για την σταση που μεμονωμενα αλλα και συνολικα τηρησε η νεα διευθυνση του υπο εκδοση Ελευθερου Τυπου και η μονιμως απουσα ΕΣΗΕΑ. Ομως ιδιαιτερως σοβαρα και για την ηττοπαθη σταση που τηρησαμε συνολικα ως κλαδος απεναντι σε τοσο σοβαρα γεγονοτα. Αναμφιβολα ειναι ντροπη να διαβεβαιωνεις ανεργο συναδελφο, πολυ εμπειρο και καταξιωμενο επαγγελματια, οτι θα προσληφθει σε συγκεριμενη θεση και υστερα με υπεκφυγες, καθυστερησεις, λοξοδρομισεις κλπ., να παραδεχεσαι πως μονον αυτο δεν ειχες στο μυαλο σου. Αν το να εισαι δεξιας τοποθετησης στελεχος μπορει και να σημαινει αυτοχρημα οτι δεν ανεχεσαι οποιασδηποτε μορφης και εκτασης συνδικαλιστικη δραστηριοτητα οπως λιγο πολυ ειναι αυταποδεικτο στις περισσοτερες παρομοιες περιπτωσεις. Ομως το να τηρεις μια τετοια σταση και ως συναδελφος ασφαλως και δεν περιποιει τιμη στο προσωπο σου, την παραταξη που εκπροσωπεις και την εφημεριδα που θα εκδοσεις. Και ακομη περισσοτερο αποδεικνυει πληρη ελλειψη σεβασμου στους συναδελφους που ανεξαρτητως πολιτικης τοποθετησης αμεσως μετα την ανακοινωση του κλεισματος του ΕΤ επραξαν το αυτονοητο, δηλαδη δημοσιοποιησαν και υποστηριξαν με καθε θεσμικα αποδεκτο τροπο το γεγονος αλλα και το αιτημα επαναλειτουργιας της εφημεριδας με το απολυμενο προσωπικο της. Αν σημερα η εφημεριδα απεχει μονον μερικες ωρες απο την επανακυκλοφορια της σχεδον αποκλειστικα οφειλεται στους δεκαδες συναδελφους που μεμονωμενα ο καθε ενας αλλα και ως συνολο εργαστηκαν σκληρα επι σχεδον δυο μηνες αγωνιζομενοι να πετυχουν αυτο ακριβως. Να ανοιξουν το δρομο στην επανακυκλοφορια του ΕΤ, κατα συνεπεια και στους νεους εκδοτες που αναφιβολα ευνοηθηκαν παρα πολυ απο τις κινητοποιησεις, με το γεγονος του κλεισιματος να παραμενει επι καιρο ψηλα στη δημοσιογραφικη ατζεντα. Χαρις και σε αυτη την κινητοποιηση βρισκονται σημερα στη θεση να επιλεγουν, να κανουν παρασκηνιακο παιχνιδι προσληψεων, να απορριπτουν και να περιφρονουν ανεργους δημοσιογραφους του ΕΤ. Ειναι περιπου αυτονοητο οτι ο κ. ΜΚ, διευθυντης εως και την εξαγορα της εφημεριδας απο το ζευγος Αγγελοπουλου, δεν θα επραττε ετσι, αλλωστε το εχει αποδειξει. Ισως μαλιστα επειδη διαισθανθηκε τι επροκειτο να επακολουθησει με την επανεκδοση του φυλου εμεινε μακρυα απο την διευθυνση του. Ωστοσο ο επιμερισμος ευθυνων εκτος απο την απαραδεκτη σταση της νεας διευθυνσης ασφαλως περιλαμβανει και συναδελφους στο νεο εκδοτικο σχημα. Αρκετοι απο εκεινους που οργανωθηκαν, ετρεξαν, παλεψαν, δημοσιοποιησαν και συνεβαλαν με σχεδον μοναδικο τροπο στην επανεκδοση του φυλου τωρα σιωπουν ανταλλασοντας την... φρονιμαδα τους με ενα μισθολογιο. Ετσι ακριβως. Μια συμβαση και μια αμφισβητουμενη "καρεκλα", απο αυτες που δεν υπαρχουν εν αφθονια στα νεα γραφεια του ΕΤ, οπως φαινεται ηταν αρκετα για να ξεχαστουν οι αγωνες της συνδικαλιστικης τους εκπροσωπου, η απαξιωση συναδελφων που οχι μονον δεν προσληφθηκαν και παραμενουν ανεργοι ακομη και σημερα, αλλα και ο διορισμος στελεχων της ΕΣΗΕΑ-διοτι περι αυτου προκεται-στο προσωπικο της εφημεριδας. Να υποθεσουμε οτι ηταν τοσο χαρτινοι οι αγωνες και οι αντοχες των σιωπουντων, να θεωρησουμε οτι για αυτους η πραγματικοτητα ειχε δυο οψεις, μισθολογιο αρα δικαιωμα ζωης η ανεργια διοδος στον αφανισμο; Ακομη και αν ετσι ισχυε επρεπε να λαβουν θεση απεναντι σε οσα απαραδεκτα βιωσαν το τελευταιο καιρο. Στη συνολικη περιφρονιση με τη καθυστερηση των συμβασεων, τις απαραδεκτες εργασιακες συνθηκες λογω χωρου, την τηλε-εργασια απο το σπιτι, και την περαν καθε λογικης προυποθεση πολυωρης καθημερινης εργασιας τοποθετηθηκαν μονον με τη σιωπη, την απραξια και την ιδιωτευση. Ολα καλα λοιπον με μια συμβαση, που φαινεται πως ειναι αρκετη για να διασφαλισθει η σιωπη και η συναινεση.... Ευγε σε ολους εσας, που δεν πραξατε το παραμικρο για να υπερασπισθειστε την χαμενη μας αξιοπρεπεια.

Ανώνυμος είπε...

Ματινα κουραγια. Και δεν ειναι μονο στο τηλεοπτικο που εγιναν εγκληματα με τις προσληψεις... Στο Αθλητικο να δειτε τι εχει γινει. Αλλα τι να κανεις; Ολα τα παραμυθια εχουν...