“Υπάρχει κάτι χειρότερο από τον δήμιο κι αυτός είναι ο βοηθός του”

Τον κ. Γιώργο Λακόπουλο δεν τον γνωρίζουμε καλά γιατί εμφανιζόταν στην εφημερίδα σπάνια τα τελευταία τρία χρόνια που εργαζόταν στον “Ελεύθερο Τύπο” ως σύμβουλος έκδοσης και αρθρογράφος.
Είχαμε πάντα την απορία πώς ασκούσε τα καθήκοντά του, όπως περιγράφονταν στην ταυτότητα του φύλλου, αφού δεν είχε φυσική παρουσία. Αρκετοί δεν έχουν συγκρατήσει καν τη φυσιογνωμία του, άλλοι τον θυμούνται να πίνει, περαστικός πάντα, έναν καπουτσίνο και να μιλά όρθιος, για λίγα λεπτά, με τους πολιτικούς συντάκτες.
Οι περισσότεροι έχουν στη μνήμη τους τον κ. Γιώργο Λακόπουλο ως πρωταγωνιστή μίας σκηνής ασυνήθιστης για την εφημερίδα, να λογομαχεί με έναν από τους πολλούς διευθυντές που πέρασαν και κάποιοι να προσπαθούν να τους χωρίσουν γιατί κόντευαν να πιαστούν στα χέρια. Συνέβαιναν και τέτοια παρακμιακά μεταξύ των “χρυσών παιδιών” των Αγγελόπουλων στο “σαλόνι”, που όπως ο ίδιος γράφει, δημιούργησαν.
Διαβάζοντας την επιστολή που έστειλε στο “Βήμα” και δημοσιεύθηκε την Παρασκευή, καταλάβαμε πολλά: Κυρίως ποιο ήταν το ταλέντο χάρη στο οποίο ανταμειβόταν τόσο πλουσιοπάροχα χωρίς να αναλώνει το χρόνο του στη γαλέρα όπως οι πολλοί.
Γράφει, λοιπόν, ο κ. Λακόπουλος στην επιστολή του προς το “Βήμα” ότι “οι Αγγελόπουλοι δεν παρέλαβαν μία επιτυχημένη εφημερίδα και την έκλεισαν -όπως διατείνονται ορισμένοι. Ενα κουφάρι παρέλαβαν και προσπάθησαν να το αναστήσουν. Πήραν ένα “αχούρι” και δημιούργησαν ένα “σαλόνι”, με εξαιρετικές συνθήκες εργασίας, από πλευράς υποδομών. (...) Με τα δικά τους λεφτά δεν κράτησαν απλώς ζωντανή για τρία χρόνια μια τελειωμένη υπόθεση (...) Είχαν καλές προθέσεις και κουλτούρα δημιουργίας”.
Επειδή δεν έχει νόημα να απαντήσει κανείς επί της ουσίας σε ένα κείμενο με χαρακτηριστικά διαφημιστικής καταχώρησης, ευχόμαστε στον κ. Λακόπουλο να ανταμειφθεί δίκαια για τις υπηρεσίες που προσφέρει από εκείνους στους οποίους τις προσφέρει. Τον διαβεβαιώνουμε ότι είναι πολύ μόνος στην προσπάθειά του να εμφανίσει μία καταστροφική εκδοτική πολιτική ως ηρωικό ατύχημα και του θυμίζουμε ότι συχνά τα όρια μεταξύ του μεγαλείου και του γελοίου είναι δυσδιάκριτα. Επειδή στον κ. Λακόπουλο αρέσουν τα “τσιτάτα” προσωπικοτήτων, τον παραπέμπουμε σε ένα του Οσκαρ Ουάιλντ: “Υπάρχει κάτι χειρότερο από τον δήμιο και είναι ο βοηθός του”.

Οι παλιοί του ΕΤ

Η σιωπή της Τετάρτης...

Ενας κύριος σταματάει σε περίπτερο στα προάστια της Θεσσαλονίκης το πρωί της Τετάρτης καθ’ οδόν για τη δουλειά του.
«Τον "Ελεύθερο Τύπο" θα ήθελα παρακαλώ».
«Δεν υπάρχει πια κύριε» του απαντά ο περιπτεράς.
«Τι είναι αυτά που λέτε; Δώστε μου σας παρακαλώ τον Ελεύθερο Τύπο».
Μάταια προσπαθεί ο περιπτεράς να του εξηγήσει ότι η εφημερίδα που διάβαζε τα τελευταία 26 χρόνια, έκλεισε…
Χρειάστηκε να του δείξει τα πρωτοσέλιδα των υπολοίπων εφημερίδων που μπουμπούνιζαν το λουκέτο της Γιάννας για να πειστεί ότι δεν είναι κάποιο κακόγουστο αστείο. Και αποχώρησε προβληματισμένος.
Κάπως έτσι, σαν έναν μικρό θάνατο για ένα μέρος της καθημερινότητας σου που αφαιρείται βίαια, για κάθε προσωπική επιλογή που παύεις να έχεις, μερικοί χιλιάδες συμπολίτες μας βρέθηκαν αντιμέτωποι με την παράξενη σιωπή της Τετάρτης.
Μιλήσαμε για όλους τις τελευταίες ημέρες.
Για όλους εμάς που μιμούμαστε μια καθημερινότητα που υπήρχε έως τη Δευτέρα, ερχόμενοι στα ίδια μέρη με τους ίδιους ανθρώπους για να παλέψουμε για τα δικαιώματά μας αλλά και για να νιώσουμε λιγότερο βαρύ τον αποχωρισμό.
Για τους ανταγωνιστές μερικοί από τους οποίους μειδιούν σκεπτόμενοι τα επιπλέον φύλλα που ίσως κερδίσουν μετά το κλείσιμο του «Ελεύθερου Τύπου».
Για τους –ελάχιστους θέλω να πιστεύω αλλα δυστυχώς υπαρκτούς- «συναδέλφους» με υψηλή θέση σε άλλα μαγάζια που στο άκουσμα της ειδήσης, εξάντλησαν τον κυνισμό τους σχολιάζοντας «χμ…φτηνό εργατικό δυναμικό».
Μιλήσαμε για την προκλητική απόφαση της ιδιοκτησίας να κλείσει μια ιστορική εφημερίδα και για τους «πρώην» διευθυντές που εμφανίστηκαν σαν τα κοράκια δηλώνοντας δικαιωμένοι (!) από την θλιβερή εξέλιξη, αλλά δεν μιλήσαμε για ένα.
Τους αναγνώστες μας που έφτασαν στο περίπτερο, μα δεν μας βρήκαν εκεί…
Για όλους εσάς, καλή αντάμωση!

Ναταλία Ανδρικοπούλου