ErgazomenoiEleftherosTipos

Τον Ιούλιο του 2006 ο Θόδωρος και η Γιάννα Αγγελοπούλου αγόρασαν ένα όχι πολύ μεγάλο, αλλά αξιόπλοο καράβι, με τις καλύτερες των προθέσεων ομολογουμένως. Ο ενθουσιασμός τους συνεπήρε τους ναύτες, που δήλωσαν έτοιμοι να βοηθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις τους νέους πλοιοκτήτες. Οι πρώτοι φόβοι ήρθαν όταν πληροφορήθηκαν ότι στόχος ήταν να το μετατρέψουν σε ποταμόπλοιο, γιατί τέτοια δεν είχε η Ελλάδα. «Μα ποταμόπλοιο στη χώρα μας;» είπαν κάποιοι, μα λίγοι τούς έδωσαν σημασία. Τα λάθη διαδέχονταν το ένα το άλλο. Οι καπεταναίοι, άλλοι ικανοί και άλλοι Γκελεβουρδέζοι, άλλαζαν συνεχώς. Και τα λάθη τα πλήρωναν οι ναύτες. Και ενώ ήταν εμφανές ότι έπρεπε να αλλάξει πορεία, τόσο οι καπεταναίοι έριχναν κάρβουνο οδηγώντας το στην ξέρα. Πάλι κάποιοι αντέδρασαν: «Τι κάνετε, μωρέ, σταματήστε το κάρβουνο, όχι άλλο κάρβουνο!», αλλά πάλι εις μάτην. Από πότε οι ναύτες θα συμβουλεύουν τους καπεταναίους; Και ξαφνικά έσκασε η βόμβα. Το καράβι πάει για... παλιοσίδερα. Και οι εργαζόμενοι; Αυτοί που στήριξαν; Παλιοσίδερα κι αυτοί. Κύριε Θόδωρε και κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου, πριν οδηγήσετε οριστικά το πλοίο στο διαλυτήριο, καλέστε και τους ναύτες να σας πουν τη γνώμη τους. Μπορεί να προκύψει κάτι καλό. Δεν έχουν πάντα οι καπεταναίοι δίκιο...
ΥΓ. Και ο Σταύρος Λιβανός πριν φτάσει εκεί που έφτασε ναυτάκι ήταν και τραβούσε κουπί στο καΐκι του πατέρα του. Περιμένουμε την πρόσκλησή σας...

Λευτέρης Βαγγελάτος