Απολύσεις με το "καλημέρα" στον City-ΒΗΜΑ FM

Αν μη τι άλλο ο City 99,5 με άλλες προοπτικές ξεκίνησε από τους Αγγελόπουλους και αλλιώς κατέληξε... Στο μεσοδιάστημα μόνο πολύπαθο μπορεί κανείς να τον χαρακτηρίσει...
Ο City τελείωσε, ο Βήμα FM ξεκίνησε, αλλά ανεξαρτήτως ιδιοκτησίας, το... μάρμαρο το πληρώνουν οι εργαζόμενοι και το τίμημα είναι ένα: η απώλεια της εργασίας τους.

Διαβάζουμε λοιπόν:

Εν μια νυκτί, με συνοπτικές διαδικασίες και με μια υποκριτική "συγγνώμη", η διοίκηση του σταθμού City 99,5 απέλυσεστις 13 Νοεμβρίου 3 εργαζόμενους (συν μία ακόμη απόλυση, που μάλλον ανεκλήθη). Η δικαιολογία, ο σταθμός αλλάζει προφίλ, γίνεται "ραδιοφωνικό πόρταλ" (sic) και ως εκ τούτου δεν χρειάζονται ρεπόρτερ...

Η αυθαιρεσία και ασυδοσία των αφεντικών, που απολύουν ανθρώπους σαν να κόβουν μαρουλόφυλλα, δεν έχει όρια σε έναν σταθμό, ο οποίος έχει και την πρόσφατη ιστορία των απολύσεων με ιδιοκτήτρια την Αγγελοπούλου και τους αγώνες των εργαζομένων για τα κεκτημένα και την αξιοπρέπειά τους.

Από το ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ http://katalipsiesiea.blogspot.com/2009/11/4-city-fm.html


Μία μέρα πριν οριστικοποιήθηκε το πρόγραμμα του Βήμα FM, όπως μετονομάστηκε ο παλιός City 99,5 μετά την εξαγορά του από τον όμιλο Ρέστη και την παραχώρηση του μάνατζμεντ στο ΔΟΛ. Ο σταθμός έχει χαρακτήρα talk radio και όχι news radio - είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έχει ειδησεογραφικό μαγκαζίνο, ούτε εκτενές δελτίο ειδήσεων. Συμμετέχουν σχεδόν αποκλειστικά στελέχη του συγκροτήματος Λαμπράκη, με προσθήκες από το αρχικό σχήμα του Arrena (επίσης ιδιοκτησίας Ρέστη). Από τον City 99,5 θα υπάρχει μόνον ο Κώστας Γιαννακίδης.

Από το FREE CITY http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1570:talk-radio---fm-----&catid=8:media&Itemid=16

Εναντι πινακίου φακής ο Ελεύθερος Τύπος

Τελικά στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όλα είναι δυνατόν να συμβούν. Ετσι, το ζεύγος Αγγελόπουλου, εκτός της πρωτιάς που κατέχει, βάζοντας λουκέτο σε μια ιστορική εφημερίδα και τη μεγαλύτερη εταιρεία που κλείνει στη χώρα από τη στιγμή που ξέσπασε η οικονομική κρίση, τώρα είναι το πρώτο «εκδοτικό» ζευγάρι που πουλάει μια τόσο μεγάλη εφημερίδα φτηνότερα απ' ότι πούλησε τον ραδιοφωνικό σταθμό, τον οποίο κατείχε. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Ενώ ο City επωλήθη έναντι σχεδόν τριών εκατομμυρίων ευρώ, ο Ελεύθερος Τύπος δόθηκε αντί μόλις 1.095.000 ευρώ. Ένα ακόμα «επιχειρηματικό» κατόρθωμα της οικογενείας, που ακόμα και ένας μαθητευόμενος καπιταλιστής, αν το άκουγε, θα γελούσε.

Μπορεί κανείς βέβαια, να συμμεριστεί την αγωνία του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελόπουλου να απαλλαγούν μια ώρα αρχίτερα από ένα Μέσον που πλέον, όχι μόνον δεν τους ωφελεί, αλλά τους ραγίζει τη δημόσια εικόνα τους. Ειδικά στην «πρώτη κυρία» των Ολυμπιακών. Αλλά, το να πουληθεί μια εφημερίδα φτηνότερα από ένα ραδιόφωνο, μάλλον με πανωπροίκι μοιάζει παρά με επιχειρηματική συναλλαγή. Εκτός κι αν οι βασικοί νόμοι του καπιταλισμού έχουν αλλάξει και πλέον το κέρδος και η υπεραξία δεν παίζουν κανέναν ρόλο. Οπότε, το πιθανότερο είναι, όπως έλεγαν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ οι Νεοδημοκράτες, ότι η Ελλάδα είναι η τελευταία «σοσιαλιστική» χώρα της Ευρώπης. Γιατί λοιπόν, να πουληθούν οι τίτλοι του καθημερινού, Κυριακάτικου ΕΤ και των ενθέτων του, όπως υποστηρίζουν οι εκπρόσωποι του ζεύγους, αντί 1,095 εκατ. ευρώ, και όχι, για παράδειγμα, αντί 3 ή 4 εκατομμυριών, που κατά εκτιμήσεις μελών του περιβάλλοντος της ιδίας της Γιάννας Αγγελοπούλου, στοίχιζαν; Κι αν πρόκειται για πανωπροίκι, με ποιους σκοπούς έγινε; Ως γνωστόν, η Γιάννα τον είχε αγοράσει το 2006, μαζί με τα κινητά και ακίνητα ιδιοκτησιακά του στοιχεία, με 11 εκατ. ευρώ, αν και το πραγματικό του τίμημα εκτιμάτο πολύ περισσότερο.

Όπως και να 'χει, εάν ο Ελεύθερος Τύπος πουλήθηκε πράγματι έναντι αυτού του αμελητέου τιμήματος, επιβάλλει στους νέους ιδιοκτήτες του, έναντι του εμφανούς κέρδους που είχαν από την αγοραπωλησία, να προσλάβουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό των απολυμένων του ΕΤ. Να σημειωθεί πως ρητή και δημόσια δέσμευση του ζεύγους Αγγελόπουλου ήταν ότι τα όποια οφέλη από την πώληση των τίτλων της εφημερίδας, θα δοθούν στους εργαζόμενους. Είναι προφανές ότι από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι θα έχουν τώρα πολύ μικρότερα οφέλη από τις ζημιές που τους προκάλεσαν οι καταφανώς δυσμενείς αλλαγές στην εργασία τους και την οικογενειακή ζωή τους, εξαιτίας του λουκέτου, επιβάλλεται η «χασούρα» τους να αντισταθμιστεί από θέσεις εργασίας. Κάτι που είναι και δίκαιο και νόμιμο.

Η νέα ιδιοκτησία ωστόσο, κατά πληροφορίες και προφορικές υποσχέσεις, κάνει λόγο για επαναπρόσληψη μόνον 50 δημοσιογράφων από τους 180 και πλέον που εργάζονταν εκεί. Εκτός αυτού, ουδεμία αναφορά γίνεται στους υπόλοιπους από τους 350 εργαζόμενους που ήταν στην εταιρεία. Αλλά ακόμα κι αν επαναπροσληφθούν κάποιοι, με ποια κριτήρια θα γίνει κάτι τέτοιο; Θα υπάρξουν αυστηρά επαγγελματικά και κοινωνικά κριτήρια ή, όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, θα κυριαρχήσει η αναξιοκρατία; Αξίζει να σημειωθεί ότι στην περίπτωση του ραδιοφωνικού σταθμού City έντονες είναι οι υποψίες ότι από τους παλαιούς που παρέμειναν εκεί, θα ακολουθήσει ισχυρό «ξεκαθάρισμα». Αραγε, οι οποιοιδήποτε επαναπροσληφθούν στον ΕΤ θα έχουν κι αυτοί πάνω από τα κεφάλια τους να επικρέμεται η δαμόκλειος σπάθη της απόλυσης;

RadioMentor

Η αλαζονεία της εξουσίας

Η πιο πολύπαθη αλλά και ανθεκτική εφημερίδα από τη μεταπολίτευση και μετά, δεν υπάρχει πια. Κατέβασε τα ρολά. Για την ακρίβεια τής τα κατέβασαν….
Η πιο πλούσια οικογένεια της χώρας, οι θριαμβευτές της Ολυμπιάδας, ο Θόδωρος και η Γιάννα Αγγελοπούλου, λίγα μόλις χρόνια μετά την εκτόξευση της Ελλάδας στο πάνθεον των αθλητικών εκδηλώσεων, καταδικάζουν 450 οικογένειες σε πλήρη αφανισμό.
Πως γίνεται οι εγκέφαλοι της μεγαλύτερης και πιο άρτια οργανωμένης αθλητικής εκδήλωσης στον πλανήτη, να αποτυγχάνουν, έστω υποτυπωδώς, να οργανώσουν αλλά και να υποστηρίξουν μια ήδη στημένη σε όλα της τα επίπεδα ιστορική εφημερίδα;
Η ερώτηση είναι απλή, αλλά η απάντηση σύνθετη. Και τούτο το κείμενο έχει περισσότερο λόγο συναισθηματικό παρά αναλυτικό.
Στο κέντρο πάντως όλων των απαντήσεων βρίσκεται νομίζω μια λέξη. Η αλαζονεία. Πιο συγκεκριμένα η αλαζονεία της εξουσίας. Που αγόρασε μια εφημερίδα, πρώτα για να κερδίσει, να ελέγξει, να πιέσει και, αν στη διαδρομή έβγαινε και η μεγαλόπνοη νέου τύπου πληροφόρηση, έχει καλώς. Θα καρπώνονταν και αυτή την επιτυχία.
Δεν ήρθε όμως η νέου τύπου πληροφόρηση αν και υπήρχαν όλες οι προδιαγραφές. Ικανότατοι δημοσιογράφοι, προηγμένες υλικοτεχνικές υποδομές.
Ήρθε όμως μια απίστευτη συσσώρευση λαθών. Και σε επίπεδο στελέχωσης αλλά σε επίπεδο οργάνωσης του νέου τύπου πληροφόρησης . Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Αν και 20 χρόνια στην εφημερίδα με καθημερινή παρουσία στον ευαίσθητο χώρο της κριτικής του θεάματος, κανείς από τους τέσσερις διευθυντές που όρισε η νέα ιδιοκτησία, δεν με κάλεσε να καταθέσω τη γνώμη μου. Ακόμη χειρότερα. Αμφιβάλλω, ακόμη και τώρα εάν γνώριζαν ποιος είμαι.
Αντανακλώντας θαρρείς την αλαζονεία των εντολοδόχων τους, έκοβαν και έραβαν τις αποφάσεις, μοίραζαν και άδειαζαν τις θέσεις με απόλυτα δικτατορικό τρόπο. Εκείνοι ήξεραν…
Και ο χρόνος περνούσε. Και όσο περνούσε, η πλειοψηφία των δημοσιογράφων που πραγματικά μπορούσε να παράγει έργο, στριμώχνονταν στη γωνία. Αντ’ αυτών στην επιφάνεια έβγαιναν τα golden boys της ιδιοκτησίας και μιας κακώς εννοούμενης αισθητικής προσέγγισης της πληροφόρησης. Το αποτέλεσμα γνωστό. Ούτε εφημερίδα, ούτε περιοδικό…
Σε μια εποχή πολλαπλών κοινωνικών και οικονομικών αναταραχών, το λουκέτο στον Ελεύθερο Τύπο, εκτός της βίαιης απομάκρυνσης εκατοντάδων εργαζομένων από το φυσικό τους χώρο, σηματοδοτεί κάτι ακόμη πιο σημαντικό:
Την απαξίωση του γραπτού λόγου, του πλουραρισμού της πληροφόρησης και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Πολιτισμικά στοιχεία, άκρως απαραίτητα για να αντισταθούμε στην επέλαση των βαρβάρων που είναι πια εντός των τειχών.

Δημήτρης Κανέλλης