Ανοιχτή επιστολή Ντέπυς Γκολεμά*

Την Δευτέρα ξεκινά η νέα προσπάθεια κυκλοφορίας του Ελεύθερου Τύπου, μιας εφημερίδας με ιστορική διαδρομή και ένα άδοξο τέλος που όλοι γνωρίζουμε. Είναι αλήθεια πως δυο- τρεις άνθρωποι, που είμαστε εκτός αυτής της νέας προσπάθειας και που ας μας επιτραπεί να ισχυριστούμε – βάσει στοιχείων- ότι είμαστε από τους λόγους που οι αναγνώστες αγόραζαν αυτή την εφημερίδα στο πρόσφατο παρελθόν, νιώθουμε κάπως άβολα, παρότι μας καλύπτει απόλυτα η νέα μας επαγγελματική στέγη. Ελπίζω να γίνεται αντιληπτό ότι οι λόγοι είναι καθαρά συναισθηματικοί. Σε ότι δε, προσωπικά με αφορά, δεν θα κρύψω πως «καρδιοχτύπησα» άσχετα αν δεν συμμετέχω στη νέα προσπάθεια. Και να ήθελα εγώ, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι δεν θα ήθελαν εκείνοι, που διευθύνουν σήμερα την εφημερίδα!!!
Θα ήθελα όμως να σταθώ στην επιστολή της συναδέλφου Ματίνας Παπαχριστούδη, με την οποία με συνδέουν άρρηκτοι επαγγελματικοί και φιλικοί δεσμοί 20 χρόνων στα ίδια γραφεία του Ελεύθερου Τύπου. Η επιστολή της φωνάζει από μακριά, πως η απουσία της από την νέα αυτή προσπάθεια οφείλεται καθαρά και μόνο στην έντονη συνδικαλιστική της δράση, αφού θέμα προσόντων θα ήταν αστείο να τα θέσει ο νέος της διευθυντής. (μην γελάσουμε χοντρά δηλαδή…). Το χειρότερο από όλα είναι πως το τηλεοπτικό τμήμα στελεχώνουν – πλην της παλιάς συναδέλφου που επαναπροσλήφθηκε, άτομα που ελάχιστη σχέση έχουν με το ρεπορτάζ της τηλεόρασης, όπως η αγαπητή κατά τα άλλα Μάγδα Παπαγιάννη, σε σχέση πάντα με την επαγγελματική αρτιότητα της Ματίνας. Θα περίμενα από τους συναδέλφους να αντιδράσουν δυναμικά και να μην ξεχνούν τόσο εύκολα τι έγινε το περασμένο καλοκαίρι. Θα περίμενα από την ΕΣΗΕΑ να μην δεχτεί δύο μέλη του Δ. Σ να προσληφθούν ως υπεύθυνοι ρεπορτάζ στην νέα εφημερίδα, όταν άξιοι συνάδελφοι του παλιού Ε. Τ. δεν βρίσκονται στην εφημερίδα. Θα περίμενα από την ΕΣΗΕΑ να μην δεχτεί να προσληφθούν ημέτεροι και κολλητοί του νέου διευθυντή με δυο και τρεις δουλειές, ενώ άλλοι άξιοι και ικανοί να εξακολουθούν να είναι άνεργοι. Θα μου πείτε όμως ποια ΕΣΗΕΑ και ποιος Πάνος Σόμπολος; Σωστό και αυτό….
Από την άλλη μεριά, ασφαλώς ουδείς μπλέκεται στα σχέδια των διευθυντών σε μια υπό έκδοση εφημερίδα. Όμως ο “Ελεύθερος Τύπος” δεν είναι μια οποιαδήποτε εφημερίδα που απλά άλλαξε ιδιοκτησία. Όταν μοιράζεις το τίμημα της αγοραπωλησίας στους εργαζόμενους δικαιούνται και αυτοί που έβαλαν τη ψυχή τους για αυτή την εφημερίδα και δεν προσδοκούσαν ασφαλώς να αλλάξουν επαγγελματική στέγη επειδή κάποιου του κάπνισε (με βαρύ πούρο) να την κλείσει, να πούνε μια κουβέντα… μέχρι κεραίας!
Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία,

ΝΤΕΠΥ ΓΚΟΛΕΜΑ

Υ. Γ. Η ευχή για καλή επιτυχία στους παλιόφιλους είναι αυτονόητη….

(* Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο mediablog.gr)

Το αποχαιρετιστήριο κείμενο της Ντέπυς Γκολεμά...

(προοριζόταν για την αυριανή στήλη της "Μέχρι κεραίας" αν έβγαινε)

Δεν φοβάμαι να απολυθώ! Γιατί… ήδη το ‘κατέκτησα’ και αυτό, στην μακρόχρονη πορεία μου. για την ακρίβεια είναι η δεύτερη φορά- μετά τις 24 ΩΡΕΣ- που βλέπω μια εφημερίδα να κατεβάζει ρολά, αφήνοντας στο δρόμο τόσους εργαζομένους…

20 χρόνια είμαι σε αυτό το μαγαζί. Επιζήσαμε Βαρβάρων, σκληρών αποφάσεων, αντίξοων συνθηκών. Και όταν ήρθε ο μαντάτο της πώλησης, δεν το κρύβω ότι είχαμε χαρά μεγάλη. Δεν μας πήρε όποιος- όποιος, μας αγόρασε η Γιάννα, είπαμε τότε όλοι και ανασκουμπωθήκαμε ξανά…

Στα τρία χρόνια τη νέας προσπάθειας έγιναν πολλά και όνειρα και προσδοκίες και δουλειά και πείσματα να γίνουμε οι πρώτοι κουβαλώντας ένα όνομα βαρύ σαν Ιστορία: Ελεύθερος Τύπος…

Θυμάμαι το τίτλο της πρώτης εφημερίδας της νέας ηγεσίας: «με ταχύτητες μεγάλες μοναχά η γη αλλάζει». Πράγματι οι ταχύτητες ήταν μεγάλες. Και το αμάξι ολοκαίνουργιο και με όνειρα πολλά, ανέβαινε ασθμαίνοντας ανηφορικούς δρόμους με εμπόδια. Η αρχή ήταν ρόδινη. Η αισιοδοξία μεγάλη. Και σε κατ ιδίαν συζητήσεις με την ιδιοκτησία διαφαινόταν η προσπάθεια να κερδίσουμε το στοίχημα, να δώσουμε πολλά για να πετύχουμε τα περισσότερα……

Τα πράγματα δεν έρχονται πάντα κατ ευχήν. Και η ρόδα της Ζωής κολλάει στα άσχημα και στα δυσάρεστα. Βρίσκει πέτρα και κολλάει. Αποτυχημένες επιλογές, λάθος εκτιμήσεις? Τι νόημα έχει. Η κρίση χτύπησε την πόρτα μας. Και την έκλεισε δυνατά πίσω μας αφήνοντας χωρίς δουλειά πάνω από 500 ανθρώπους….

Τούτη η στήλη φίλοι, σας κράτησε παρέα πάνω από 20 χρόνια. Είδε από μέσα προστριβές, τους εργαζόμενους πάντα στα δύσκολα ενωμένους, χαρές και λύπες και δυστύχησε να δει την λέξη ‘ΤΕΛΟΣ’ να γράφεται στην πόρτα του πολυτελούς κτηρίου, που στέγασε για 2 χρόνια και περισσότερο, μια υπέρβαση ονείρων…

Εδώ τα λέγαμε όλα. Τα καλά, τα μεγάλα, τα μικρά, τα δυσάρεστα τα όμορφα. Η δημοσιογραφία είναι μεράκι. Θέλει καρδιά, θέλει άποψη, θέλει πόδια, καρδιά, ψυχή. Πιστεύω πως όσοι είμαστε εδώ, παλιοί και νέοι, τα κατέθεσαν, με όλες τους τις δυνάμεις…

Μεγάλοι καπετάνιοι, δύσκολες φουρτούνες. Και τούτη την ώρα που πρέπει να βάλεις την τελεία, - όχι άλλη στίξη- επικρατεί το συναίσθημα της λογικής. Τι να πεις δηλαδή σε αυτούς που έχουν μια δουλειά; Στο διοικητικό προσωπικό που βλέπει γραμμάτια να τρέχουν, στην κυρία που καθαρίζει που μου ήρθε να παρακαλέσει για δουλειά, στους νεαρούς συντάκτες, που εδώ ξεκινούσαν το όνειρο μιας καριέρας;

Δεν φοβάμαι να απολυθώ γιατί ήδη είμαι μια από τους 500 απολυμένους. Ενώνω το βλέμμα μου με αυτό της νεαρής συναδέλφου που έκλαιγε χθες γοερά, με αυτό του συναδέλφου που μετρούσε δάνεια και ανάγκες, με την αγωνία όσων κλείνοντας τη πόρτα ατενίζουν σκοτάδι….

Προσωπικά 20 χρόνια εδώ! Μια ζωή, μια καριέρα, μια εφημερίδα. Που δεν την άφησα ποτέ, αν και μου έδωσε πολλές… «ευκαιρίες», που τώρα έχουν δώσει τη θέση τους, στην πίκρα για το άδοξο τέλος. Ποιος είναι ο αντίκτυπος μιας τέτοιας απόφασης; Να το δεις ρομαντικά; Το στυλό κατεβαίνει απότομα, βίαια το κόβει μια σκληρή ανακοίνωση με κεντρικό νόημα «οικονομικοί λόγοι’….

Να το δεις επαγγελματικά; Της άξιζε αυτής της εφημερίδας ένα άδοξο τέλος; Όσοι την ξέρουμε από τα γεννοφάσκια της, λέμε ΟΧΙ. Κατηγορηματικά, σαν σκληρή απάντηση, στην σκληρή απόφαση της ιδιοκτησίας…

Σας χαιρετώ! Όλοι σας χαιρετούμε. Με τη σημείωση ότι ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, για αυτή την τραγωδία…Μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω το κλείσιμο της ιστορικής αυτής εφημερίδας. ΤΕΛΟΣ!….

Ντέπυ Γκολεμά